De wolkenfabriek, daar kom je langs als je ten westen van Amsterdam de A10 neemt. Ze zijn er ook in het Ruhrgebied. Enorme schoorstenen, waar gestadig de witte rook uit komt. Het is een modern sprookje - nooit officieel opgeschreven, maar ieder Amsterdams en Westfaals kind weet dat daar (niet heus, maar toch) de wolken gemaakt worden.
Het is een nieuw natuurverschijnsel, net als de hoogspanningsmasten, snelwegen en flatgebouwen. Het is bon ton om erop te schelden, al die lelijkheid. De natuur is veel mooier. Natuurlijk. Toch houd ik ervan. Ons landschap laat ons zien dat wij een drempel over zijn: wij geven de wereld vorm. Wij hebben een nieuw natuurrijk op de wereld gezet. Naast mensen, dieren, planten en mineralen zijn er nu ook machines. Onze energievoorziening is natuurlijk nog hopeloos grof en primitief - zelfs de theorie van de Big Bang, gebaseerd op het concept 'verbrandingsmotor', begint tekenen van slijtage te vertonen. Toch hebben de eerste machines ons geholpen naar de levensstandaard waarop we nu ons evenwichtige en frisse zelfbeeld baseren.
Waar we dan nu precies aangeland zijn, dat is punt twee, dat moeten we nog even uitzoeken. Er zijn zelfs mensen die denken dat ze dieren zijn. Maar ook dat komt hopelijk op een dag goed.